سفری ناخواسته در زمستانی سرد به مقصدی پر خاطره در گذشته‌ای نزدیک .

کاش فردا خورشید طلوع نمی کرد،دنیای خواب طولانی و همیشگی می‌شد،کاش آرزویش درست از آب در می‌آمد و این آخرین خوابش می‌بود.هزار بار آرزو می‌کرد:"کاش هیچ وقت زندگی را تجربه نکرده بودم."

راستی آیا فردا خورشید طلوع خواهد کرد؟

حاج آقا مرد جهان‌دیده‌ و تاجر ثروتمندی است،چند سالی می‌شود که خودش را بازنشست کرده‌است.دراین روزهای سرد زمستان و خیابان‌های ‌یخ‌زده‌ی شهر که پای بیرون آمدن ندارد، قرآن،نماز و یک رادیو قدیمی سرگرمی‌های او برای گذران عمر هستند.این دنیا را به سلامتی فتح کرده و مانده آن دنیا.موعظه بسیار می‌کند. می‌گوید:" خیلی‌ها تو همین دنیا مکافات عملشان را پس می‌‌دن" و برای قانونش نمونه هم می‌آورد که فلان حاجی  تاوان بدی پس داد.

اما آیا قانون او صادق است و باید پذیرفت؟یا نه فقط تفسیر او است که رنگ  قانون و سنت الهی گرفته است؟ چرا دزدی نباید کرد و دروغ نباید گفت؟ فقط به خاطر ترس از مجازات الهی در این دنیا یا آن دنیا؟

نیکی برین چیست؟به چه چیزهایی اخلاق می‌گویند و ادب؟چرا باید به اخلاق و قانون پای‌بند بود؟

سیگاری باشی و یه شب نکشی اون وقت می‌فهمی اسیرش شدی و تورت کرده.تو همین چند روز که ویندوز نبود و اینترنت قطع. فهمیدم  که اسیرت شدم  وبلاگ جان.

آره خوب این روزمرگی‌ها و دلبستگی‌ها  هستند که زندگی را معنا می دهند.وگرنه زندگی پوچی محض است که نباید دانست و نباید گفت.

چرا می نویسی؟ چه هدفی را دنبال می کنی؟ مگر کاغذهای خط خطی شده ی هرشب ،چه نداشت که رو آوردی به وبلاگ؟برای که می نویسی؟

همین طوری آغاز می شوند خیلی چیزها مثل زندگی.